De eenzaamheid van de oude eik  ziel

In de laatste fase van het leven op aarde voelt de ziel zich als een oude boom die alleen in een groot veld staat. De wortels zitten diep in de grond en de takken reiken naar de lucht. Je voelt je vaak alleen, niet omdat je niet met mensen kunt omgaan, maar omdat je anders naar de wereld kijkt dan de rest.

Dit alleen zijn is eigenlijk heel bijzonder. Jonge zielen zijn nog druk bezig met ruzies, bewijzen wie ze zijn en het verzamelen van spullen. Jij hebt dat allemaal al heel vaak meegemaakt. De dingen waar anderen druk mee zijn, zoals status of de angst om iets te missen, boeien jou niet meer. Het voelt alsof je een film kijkt waarvan je het einde al weet.

Je raakt langzaam los van de wereld om je heen. Dat is geen straf, maar een manier om je klaar te maken voor de terugkeer naar de bron. Je hebt de bevestiging van anderen niet meer nodig om te weten wie je bent. De leegte die je soms voelt, is eigenlijk de ruimte die ontstaat omdat je het toneelstukje van het ego niet meer meespeelt.

Je bent een kijker geworden. Je ziet hoe mensen worstelen en herkent hun patronen, maar je hoeft er niet meer aan mee te doen. Dat zorgt voor afstand, omdat de meeste mensen nog midden in de strijd zitten die jij al hebt afgerond. Je bent als iemand die al bij de finish staat te wachten terwijl de rest nog een heel eind moet lopen.

Uiteindelijk helpt dit alleen zijn je om echt rust te vinden. Je leert dat de diepste verbinding niet buiten je ligt, maar in jezelf. Net als die oude boom sta je misschien alleen in de wind, maar via je wortels ben je toch verbonden met alles wat leeft. In de stilte ontdek je dat je eigenlijk nooit echt alleen bent.